ص 48 شاه صفى سام ميرزا ، فرزند صفى ميرزا ، ششمين پادشاه صفوى بود كه در سال 1021 ق در نور مازندران به دنيا آمد . بنابه وصيّت شاه عبّاس در سال 1038 ق به نام شاه صفى بر تخت سلطنت نشست . در اوايل حكومت خود به تخفيف ماليات و حقوق عقب افتادهء سپاه پرداخت امّا به زودى چهره كريه خود را نشان داد و با قتل سردارانى چون امام قلى خان ، پسر اللّه وردى خان شاملو ، زينل خان شاملو ، سپهسالار كل سپاه ، ميرزا طالب اردوبادى ، وزير اعظم و ديگر رجال دولت ، حكومت ترور و وحشت را حاكم كرد . در زمان وى بين ايران و عثمانى جنگ درگرفت و با معاهدهء زهاب ( 1049 ق ) جنگ خاتمه يافت و بغداد از ايران جدا شد و در شمال نيز ازبكان قندهار را از تصرّف دولت ايران درآورند . شاه صفى ، سرانجام ، پس از چهارده سال سلطنت در دوازدهم صفر 1052 ق در كاشان درگذشت و در قم مدفون شد . نك : ايران در زمان شاه صفى و شاه عبّاس دوم ، ص 5 به بعد ؛ خلاصة السير ، ص 38 به بعد . ص 48 شاه سلطان حسين صفوى فرزند شاه سليمان . وى پس از مرگ پدر ، در سال 1105 ق ، بر تخت سلطنت نشست . مردى بود رقيق القلب و سست عنصر و در زمان وى امنيّت از سراسر ايران رخت بربست . قاطعان طريق به قطع قوافل پرداختند و چنان نابسامانى بر مملكت حاكم شد كه محمود افغان به آسانى بر اصفهان وارد شده و بر تمام ايران تسلّط يافت و سى و چهار نفر از اولاد صفويه را مقتول و جنازه آنها را به قم فرستاد . احمد پاشا ، والى بغداد به طلب شاه سلطان حسين كس پيش محمود افغان فرستاد كه يا سلطان را تحويل دهد يا به جنگ آماده باشد . محمود افغان شاه سلطان حسين را كشته ( 1135 ق ) و سر او را نزد احمد پاشا فرستاد . مدّت سلطنت وى سى سال بود . نك : دستور شهرياران ، ص 11 به بعد ؛ تاريخ مفصّل ايران ، صص 700 - 706 ؛ انقراض سلسلهء صفويه ، ص 40 به بعد .